பதுங்கல் பாய்ச்சலாய் உருக் கொள்ளும்

அவர்களின் வாழ்க்கை விசித்திரமானது
கடந்த காலங்களைப் போல்
போர் மட்டுமே இல்லையே தவிர
மரணங்கள் பிறந்தபடிதானுள்ளது. . . .!

புவியில் ஒரு புது கொலைநுட்பம்

போரின்றி ஓரினம்,
அவர்க்கு தெரியாமலே அழிக்கப்படுவது
இதுவே முதல்முறை !

அவர்களுடைய வாழ்வு
பதுங்ககழிக்குள்
நாட்காட்டி கிழித்தது பலகாலம்,

இப்போது ஒரு மாறுதல்!

துயிலுரிந்து பகை தின்னும்
தோழிகளின்
சிதைந்த யோனிகளின் கறைபடிந்து
கிழிகிறது . . . .

அங்கீகாரமில்லாத
ஒரு அகதி வாழ்வோடு
ஆறு தசாப்தங்கள்,
நாம் கேட்ட உரிமையை
அதோ அந்த ஆழி கவ்விக் கொண்டது !

எப்பொழுதும் தீண்டலாம் பெரும் விடம் கொண்டு
எங்கள் யோனிகளை
கயவரின் பெரும் நாக்கு,
இனவெறியின் அதியுச்சம்
பகைக்கு எழும் காமப்பசிக்காய்
இரையாகிப் போகலாம்
அம்மண்ணின் பூர்வீகப் பேத்தியினுடல். . . !

அதிகமாகும் அவலத்தின்
முகம் கண்டு
மரணமாய் உலகுணரும்
பதுங்கல்,
பாய்ச்சலாய் உருக் கொள்ளும்
பகை உயிர்க் கொல்லும்!

நெடிலேறிய மிருக நகங்களால்
கீறிக் கிழிந்தது,
அவரவர் வாழ்வும்,வயதும் !

கட்டவிழ்க்கப்பட்ட கடத்தல்களுடனும்
திட்டமிடப்பட்ட சித்ரவதைகளுடனும்
கணக்கில்லாமல்,
உயிர்களைப் பறிக்கிறது !

போதிமரமும் கொலைகளை
மௌனமாய்
சம்மதிக்கிறது!


கடற்கரையில் சுடுகாடு
இல்லையில்லை
கடலே சுடுகாடு!
மரணமே மரணித்துப் போன
மரண விழா,
மே பதினெட்டு!

விட்டுச் சென்ற வலியாகவும்
பகை மீதான வன்மத்தையும்
யாரும் எதிர்பாராத,
ஒரு தேதியில்
செய்தியாக வாசிக்க கூடும்!
ஒரு வல்லரசு
ஒன்றின் உத்தியோக பூர்வ தொலைக்காட்சி
மீண்டும்
தாகத்தின் தேடலில் தாயகத்தின் புதல்வர்களென . . .!

அத்தருணத்தில் பகைவீழ்த்தி

அட மழையில் ஒரு ராத்திரி 

நனைந்த படியும், 
வெந்து போய்க்கிடக்கிறாள் 
என் தேசத் தாய்! 


அன்றைய பகல்பொழுதில் தான் 
நான்கு நாள் 
இடைவெளிக்கு பின்னர் 
சந்திகளில் சாவுகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன! 


நீண்ட பெரும் பகை மூட்டத்தின் 
விலகலின் பின்பு 
கந்தகம் தின்று கொண்டிருந்தது 
அவர்களை . . . 


தேசத்தின் சொந்தக்காரர்களை 
நிர்வாணமாக்கி கொண்டிருக்கிறது காலம், 

ஆடைகளின்றி மேனி காட்டுதல் 
மட்டுமே நிர்வாணமன்று, 
சொந்தமாய் 
நாடில்லாமல் நடமாடித் திரிதலும் 
நிர்வாணமாய் உணரும் தன்மானத்தவர்கள் அவர்கள்! 

பாட்டனின் கதைகள் சொல்லி 
காற்றிலாடிய பனைகள் கழுத்தறுக்கப்பட்டும், 
வயல்களில் கந்தகம் விதைக்கப்பட்டும், 
உயிர்கள் சிதறிய வீதிகள், 
ஊனமாக்கப்பட்ட உடல்கள், 
எரிந்த வீடுகள், 
என இழப்புகள் நீண்டு போனாலும். . . 

சாம்பலாகாத உணர்வுகளுடன் 
ஆயுதப் பேய்களிடம் 
நாள் நாளாய் கரைவது உயிர் மட்டுமே ! 

எங்களுடைய வாழ்க்கை 
ஈசலுக்கு சமனானது, 
அதைவிட 
சாபமானது 
அன்றே பிறந்து அன்றேயிறக்கலாம்! 

எங்கள் வீட்டின் 
கிடுகு வேலிகளுக்கும் மின்சாரம் பாய்ச்சப்படும் 
வேறு பாய்ச்சலுக்கு பயந்து . . . ? 

வாழ்க்கையில் ஒரு அத்தியாயமும் 
வழிமுறையில் ஒரு கட்டமும் 
முடிந்திருக்கிறதே 
தவிர, 
இப்போதும் 
தீராமல் எரிந்து கொண்டுதானிருக்கிறது. . . 
எங்கள் 
வலியினதும் வேட்கையினதும் 
அகல்விளக்கு ! 

விம்மியும் வராத அழுகை 
தணிந்து போகிறது 
அழுகைக்கு பயனில்லையென தெரிந்து ? 

கடுமையான தீக்காற்று 
கானகத்தில் கருக்கொண்டிருக்கிறது 
என் தேச இடர்களை எரிக்க . . .! 

எங்கள் ஆன்மாவின் நிழலாய் 
குடியிருக்கும் தேசம் 
எமக்கென ஆவதற்காய்! 
நான் மடிந்து போகலாம் 
மன மகிழ்வோடு 
அத்தருணத்தில் பகைவீழ்த்தி . . .!

தெய்வங்களின் இருப்பிடம் கோவில்களில் தான்\'\'

பகலை கிழித்து எழுந்தது
என் ஒப்பாரி ஓலம்,
வேறு ஏதாகினும் சொல்
இந்த துயரப் பனியில் உறைய நான் தயாரில்லை!
அவனை நேசித்த நண்பனாக சொல்கிறேன்,
அவன் வாழ்வை பறித்திட யாருக்கும் உரிமையில்லை !

அணைத்து விட முடியாத பெருமனலாய்
என்னுடல் பற்றி எரியும்,
ஒரு காகிதமாய்
ஒரு வார்தைகளுமில்லாமல்
சாம்பலாகிப் போகிறது. . . . . . . .

சிறு வயதில் குறும்பு படர்ந்திருக்க
நீயும் நானும்
விளையாடிய மைதானம் கண்ணீர் விட்டபடி !

உயரத்தில் இருக்கும்
கோணப் புளியை கல்லெடுத்து எறிந்து-உன்னோடு
உண்ட இன்பம்
ஒரு நூறாண்டு பசி எடுக்காது!

என் தோழனே !
பிள்ளையார் கோவிலின் திருவிழா நாட்களில்,
உன் எந்தச் சிரிப்பின் வழியாக உலவித்திரிகிறாய்
கோவிலுக்குள் ?
எனக்கு மட்டும் சொல் உன்னை ஒரு தடவை
பார்த்து விடுகிறேன்,
பல வருடங்களுக்கு பிறகு.!

குழப்படியின் அடையாளமென
தலைதூக்கி நிற்கும் எம்
சிறு வயது நட்பை,
பொதிந்த எம் ஊரின் வரலாறாய்
கவனமாய் எடுத்து வைக்கும்,
பல வருடமாய்
திருத்தப்படாமலே கிடக்கும்
எங்களூரின் \'\'நூலகம்\'\'!

நேற்றுப் பொரித்த கோழிக் குஞ்சுக்கு
பாடை கட்டி,
அலாதியாய் பறந்து செல்லும் ''வல்லூறாய்''
உனைத் தூக்கிய படி
பறந்திருக்கிறது,
மரணமேயில்லாத இந்த பாழாப் போன மரணம்!

உன் அம்மம்மாவின் மாலை நேரத்
தேடுதலின் போது
மைதானத்தில் கைதாகிவிடக் கூடாதென,
நீ ஒரு நாள்
மறைந்திருந்த என் முதுகு
உன் புன்னகையை மறக்காமல் குண்டு பட்ட வலியை உணர்த்துகிறது !

இளஞ்சிசுவின் வாய்வழியால் அழைப்பதாய்
என் ஊர் பெயரை
கொண்டு
நீ
அழைக்கும் போதெல்லாம்,
\'\'பிரதேச பேதம்\'\' பிடித்திருந்தது
உனக்காக மட்டும் !

உன்னோடு சண்டை போடுவதும்,
சிலவேளை
பெரியவராய் எமை நினைத்து
கடும் சொல் பேசும் எம்
சிறுபிள்ளை விளையாட்டுகளை
பார்க்கவோ,கேட்கவோ
இனி வரமில்லாமல் போனது
பிள்ளையார் கோவிலின் பின்புறத்து
நொச்சிப் பூ மரங்களும்,
பூச்சுப் பூசாத சுவர்களும் ......

முள்ளிவாய்க்கால் ரணத்திலிருந்து நான்
மீளாமல் துடிக்கும் போதே -உன்
மரணவாய்க்கால் தோண்டப்பட்டிருக்கிறது
காலனின்
பெரும் மண்வெட்டி கொண்டு !

நட்பின் வனாந்தரத்தில்
உன் மரணம் தீ மூட்டியிருக்கிறது,
பெரும் மழையடித்தும் அணையவில்லை!

என் கோபம் எல்லாம்
உன்னை தீ தின்றுவிட கொடுத்தவர் மீது தான்.
ஏன் என்கிறாயா?
பூவை எவரும் தீயில் போட நான் அனுமதியேன்,
அது சரியன்று !
உன்னை விதைத்து இருக்க வேண்டும்.

அதோ !
கோவிலுக்குள் யாரோ ஓடிப் போவது
போல தெரிகிறது,
நீயாக கூட இருக்கலாம் !
நீ இங்கு தானே உள்ளாய் ?

என் அம்மம்மா சொல்லியிருக்கிறாள்!
\'\'தெய்வங்களின் இருப்பிடம்
கோவில்களில் தான்\'\'.

05.22.2010 அன்று மரணம் கவ்விக் கொண்ட என் தோழன் உமாகாந்தன் ராமுக்கு !

மீறலின் தர்மம் காதலுக்கு

உன் சிரிப்பில் குளிர்ந்தபடி
நான் திரும்பிய போது
புதிதாய் பிறந்தெழுந்த ஒரு ஆட்டுக்குட்டியாய்
துள்ளிய படி
சிலிர்ப்புடன் ஓடிவந்தது மனது !

உளம் முழுதும் காயப்பட்டு
மீண்டும் எழமுடியாத படுக்கைப் புண்ணின்
வலியாய்
என் இதயத்தில் எங்கினும்
வடிந்து ஓடிய ரணத்தை
உனது மூக்கு நுகர மறுத்துவிட்டது !

மனங்களில் ஏறிய முட்களை
வலிதெரியாமல் திருகும் உன்
மயிலிறகு விரல்களை
என் சருமத்தில்
அகவ விடாமல் தொடர்கிறது
உன் பந்தயத்தோடு கூடிய ஆணவம் !

கண்ணீரின் கனத்தில் மிதந்த
உன் நினைவு
தாயின் தாலாட்டில் ஓராட்டுகிறது!

ஒவ்வொரு தனிமையழுகையிலும்
ஆறுதலாய்
அரவணைத்து போகிறது
அம்மாவாய் உன் முகம் !

யாரோ கொளுத்திவிட்டு போன
பெரும் அனலாய்
உளமெரிய
என்றோ என்னோடுயிருக்கையில்,
நீ வீழ்த்தி விட்டுப் போன
ஒரு மழலைக் கொஞ்சல்
துடித்தபடி
சூடமர்த்தியது!

உளத்தின் கருகிய தீச்சல் மணத்தில்
புழுங்கிப் போயின
மண்புழுக்கள்,
நிழல் தந்த மரம்
கடுமையான குழப்பத்திலும் வீழாமலிருந்தது!

பெருங்கடலாய் அலையடிக்க
உப்புக் காற்றின் உள் வருகை
உன் வியர்வைத்துளியாய் காயம் நனைத்தது !

உடலில் படர்ந்த வலியை
ஒரு நிமிடத்தில்
காணாமல் செய்தது
காற்றில் பறந்து மேனி தடவிச் சென்ற
உன்
ஒற்றைத் தலைமுடி !

தோழியே !
தோழமையின் கருவறையில் காதல்
கருக் கொண்டது
`மீறலின் தர்மம் காதலுக்கு`
சரியாய் புலனாகிறதெனக்கு !

குறிப்பு .19.08.2012 இரவு 12 மணிக்கு எழுதப்பட்டது

 
மதிப்புக்குரிய கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் அவர்களுடன் நான். 

எம் உடலெரியும் தாய் நாடு

தினமெரியும் என் வீடு -எம்
உடலெரியும் தாய் நாடு
கணம் கணமாய் உயிர்க் கூடு -தினம்
கனம் கனமாய் சாக்காடு

ஓவ்வொரு விடியலும்

அழுகையில்
கிழிக்கப்படுகிறது
ஈழத்து நாட்காட்டி !

இருட்டில் உரியப்பட்ட
தமிழச்சிகளின் சேலைகளில்
பட்டுப்போய்க்கிடக்கிறது
இனவாதக் கறை !

படுத்த பாயோடு
சவக்காடு
போகும் மனிதர்கள் அவர் !

ஈழத்தில்
தாலாட்டு பாடியும்
தூங்காது
குழந்தை
ஒப்பாரி அடமழையில் !

அகலாத வடுக்கள் மூட்டிய தீயால் -தினம்
கண்ணீர் வடிக்கிறது என் இதயம்!
அணையாத கொள்கை ஊன்றிய வேரால்
திடமாக உள்ளேன் வரலாறு எழுத !


ஒவ்வொரு அவல சாவின்
நினைவுகளாலும்
என்றுமே
அழுதபடி ஓடிப் போகிறது
முள்ளிவாய்க்கால் கடந்து வந்த
ஒவ்வொரு
நாட்களும் !


தாய் நிலமே மௌனமாய்
உயிர்
விட்டு போனாள்
சாவினைத் தாங்காது !

எங்கள் ஊரே
மயான
பூமியாய் எரிந்தபடி கிடக்கிறது
எங்களுடலால் .........

எங்கள் மூத்திர வாழ்வு

வலிகளை வழக்கமாய் புதைக்க தெரிந்தெமக்கு 
இலகுவாய் இருக்கிறது 
சித்ரவதைகளை எதிர்கொள்ள !

முகத்தில் சிரித்தபடி 
அகத்தில் அழுதபடி 
பிணத்தில் ஒரு நடை பிணமாய்
நடந்த படி போகிறது எம் வாழ்வு !

எந்த துயரிலும் 
கலங்காமல் 
கல்லைப் போல இருக்கிறார்கள் சிலர் !


இடப்பெயர்வு பொதிகளை இறக்கிவைத்து 
காயங்களை எமதோடு 
சேர்த்து,
முட்கம்பிக்குள் முழுமையாய் சரணாகதி அடைந்தபடி ....

எங்கள் வீட்டில் மூத்திரம் போகவே 
அடையாளப் பத்திரம் 
காட்ட வேண்டியதாய் தொடர்கிறது 
எங்கள் மூத்திர வாழ்வு !

ரணத்தின் ரணமாய், 
கணம் கணமாய்,
துடி துடித்து சாகிறது 
அவரவர் மானம் !

துப்பாக்கி கண்களால் 
குரிபார்க்கப்படுகிறது -தமிழ்த் 
தையல்களின் குறிகள் !

இதை சொல்லியழுதாலும் இயலாமையாய் 
போய்விடுமென 
மென்று 
கூட்டி விழுங்கிய படி நான் !


தாகம் தணிக்க 
காலம் பார்த்தபடி 
ஒரு கடிகார முள்ளாய்
நானும் முட்கம்பிக்குள்!


எங்கள் கனவில் 
மீண்டும் பூக்கள்,
முட்கம்பிகளுக்கு இடமில்லை!

செண்பகப் பறவை ஒன்று 
சேதி சொல்கிறது 
எனது கவிதையிலிருந்து
எழுக தோழா !
எழுக,
இல்லையேல் விழுவாய் நாயே
விழுவாய் 
எதிரி காலை நக்கி தொழுவாய்!

அட உணர்வில்லா கல்லாய் நீ போனாய்!

மக்களே! 
நான் அறிவேன் உங்களை 
உள் நெஞ்சின் வலிகளை, 
அன்றொரு காலத்தில் நாம் 
ஒரே தீவில் 
ஒரே கொள்கையின் காதலில் 
சுயநலமெதுவுமின்றி
நம்மை சுற்றி எழும்
ஆயுத முனைகளுக்கெதிராக
பாய்ந்து கொண்டோம் வாழ்ந்த படி...

தூக்கமில்லா இரவுகளில்
பகலிருளில்
விடியலுக்காய்
விழிப்போடு சோராமல் சேர்ந்திருந்தோம்!

தளராத நம்பிக்கையோடு
உயிர்கொடுத்து
மகிழ்வோடு
மெல்ல மெல்ல உயிர் வாழ்ந்தோம்!

கனவுப் பசியுடன்
தூரமில்லை போகும் இலக்குவென
நடந்து சென்றோம்,

போரின் காரணங்கள் பல
பொய்யாய் நீ சொல்லி
தாயவளை பிரிந்து விட்டு
பெரும்
கடலதனை கடந்து சென்று
துயரின்
முகம் பார்த்தபடி
நெஞ்சு அழுகையில் முகத்தில் சிரித்த படி
பெரும் தேசம் கடந்து சென்றாய் அன்று -தாய்
தேச உணர்வை எங்கு புதைத்தாய் இன்று ?

ஒளிரும் பனிபொழியும் நாட்டில்
உன் வாழ்க்கையை
அகதி என்னும்
அடையாள அட்டையோடு
உனது இன அடையாளம் தொலைத்து
தினம் தினம் அழிந்தபடியுள்ளாய் !

அவசிய தேசத்தை நீ மறந்து போய்
அந்நிய தேசத்தில் நீ மகிழ்ந்து போய்
என்ன இன்பம் நீ காண்பாய்
அட உணர்வில்லா கல்லாய் நீ போனாய்!

உன்னையே அறிவாயாக
உன்னையே நிறுவுவாயாக
இறுதியில்
அகதியாகவே இறந்து போவாயோ
தேசம் காக்க மறந்த ஈனப் பிறவியாய்
புழுத்துப் போவாயாக!

நீ
ஒட்டிக் கொண்ட தேசத்தில்
கொட்டுகின்ற பனிப்பொழிவில்
நீ மட்டுமல்லாது ,
உனதுணர்வும் உறைந்து போயே கிடக்கிறது !

ஆனால்
என் கவிதை ரத்தக்கறையில்
எழுதப்படுகிறது!